به مناسبت 23 ذی‌القعده روز زیارتی امام رضا(ع)
قال سیدبن طاووس فی الاقبال:
و رایت فی بعض تصانیف اصحابنا العجم رضوان الله علیهم، انه یستحب ان یزار مولانا الرضا علیه السلام یوم ثالث وعشیرین من ذی القعده، من قرب او بعید. ببعض زیارته المعروفه او بما یکون کالزیاره من الروایه بذلک
آنچه که سید بن طاووس در کتاب الإقبال بالأعمال الحسنه، در ذیل اعمال روز ۲۳ ذی القعده آورده چنین است که: در بعضی از کتاب‌های دانشمندان غیر عرب دیده ام که زیارت امام رضا (ع) در روز ۲۳ ذی القعده، از نزدیک یا دور، به وسیله یکی از زیارات معروف یا آنچه که شبیه زیارت است، مستحب است. البته باید یادآور شد که در روایتی، امام رضا (ع) در این روز به شهادت رسیده اند. از این رو زیارت امام، ثواب ویژه‌ای دارد.
ثواب زیارت امام رضا(ع):
حدیثی که هم مرحوم کلینی هم شیخ صدوق هم شیخ طوسی در کتب اربعه که قدیمی ترین و معتبر ترین مصادر حدیثی ما است هم شیخ صدوق در عیون اخبار الرضا هم شیخ طوسی در تذهیب و مصباح و هم مرحوم کلینی در کافی شریف و هم ابن قولویه در کامل الزیارات حدیث را از محمد بن سلیمان نقل کردند :
می‌گوید آمدم خدمت امام جواد علیه السلام به امام جواد گفتم اگر یک کسی حج واجبش را انجام داده زیارت پیغمبر هم رفته مدینه هم مشرف شده کربلا زیارت سیدالشهدا هم رفته خراسان زیارت امام رضا علیه السلام هم مشرف شده برگشته شهرش سال بعد وقت حج می‌رسد کدام یکی از این‌ها را انتخاب بکند دوباره حج مستحبی برود مدینه برود کربلا برود یا مشهد برود؟ کدام افضل است؟ امام جواد علیه السلام فرمودند يَأْتِي خُرَاسَانَ فَيُسَلِّمُ عَلَي أَبِي الْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَفْضَلُ (کافی، ج 4، ص 584) اگر برود مشهد زیارت امام رضا علیه السلام افضل از همه است خیلی روایاتش عجیب است از بعضی از محدثین بزرگوار نقل شده که فرمودند از مجموعه‌ی روایات انسان استفاده می‌کند که زیارت امام رضا علیه السلام از زیارت سیدالشهدا بالاتر است در بعضی از روایات هم علتش آمده فرمودند چون امام حسین علیه السلام را همه زیارت می‌کنند اما زیارت امام رضا تقریبا البته دیگران هم می‌روند ولی بیشتر خواص از شیعیان مشرف می‌شوند.
جمع بهترین ها
گوشه ای از رفتار حضرت عَلیُّ بْنُ موسَی الرِّضا (ع)
# شب ها ، کم می خوابید و بیشتر شب را به عبادت سپری می کرد.
# بسیاری از روزها را روزه داشت و بویژه روزهای اول، نیمه و آخر هر ماه را روزه می گرفت.
# سجده هایش بسیار طولانی بود.
# قرآن بسیار تلاوت می کرد. هنگامی که در بستر خواب قرار می گرفت ، به یاد خدا و تلاوت قرآن مشغول می شد.
# به نماز اول وقت اهتمام داشت. نوافل بویژه نماز شب را حتی در سفر رها نمی کرد.
# همواره ذکر خدا را بر زبان داشت.
# در غیر نماز نیز به مناجات با خدا، اُنس داشت. بسیار وقت ها، به خواندن نماز اشتغال داشت.
# او بسیار به مستمندان رسیدگی می کرد.
# به دادن صدقه بویژه در شب های تار و به صورت پنهانی بسیار مبادرت می کرد.
# با خدمتگزارانش کناره یک سفره می نشست و غذا می خورد.
# هیچ فرقی میان غلامان و اشراف و اقوام و بیگانگان نمی گذارد، مگر بر اساس تقوا.
# همواره متبسم و خوش رو بود.
# بهترین بخش غذای خود را قبل از تناول، برای گرسنگان جدا می ساخت.
# با فقرا می نشست.
# در تشییع جنازه شرکت می جست.
# خدمتکاری را که مشغول خوردن غذا بود، به خدمت فرا نمی خواند.
# با صدای بلند و قهقهه نمی خندید.
# رفع نیاز مومنان و گره گشایی از ایشان را بر دیگر کار ها مقدم می داشت.
# با گفتارش دل کسی را نرنجانید.
# سخن هیچ کس را نا تمام نمی گذاشت و نمی شکست.
# پای خود را هنگام نشستن در حضور دیگران دراز نمی کرد.
# همواره یاد خدا را بر زبان جاری داشت.
# از اسراف و تبذیر سخت پرهیز داشت.
# به مسافری که پول خود را تمام و یا گم کرده بود، بدون چشم داشت ، هزینه سفر می داد.
# به عیادت بیماران می رفت.
# از میهمان ها شخصاً پذیرایی می کرد .
# هنگامی که بر جمعی کنار سفره وارد می شد، اجازه نمی داد تا برای احترام وی از جای برخیزند.
# به سخن دیگران که وی را مخاطب قرار داده ، از او پرسشی داشتند ، با دقت کامل گوش داده و پاسخ می داد.
# خویش را به بوی خوش معطر می کرد، بخصوص برای نماز .
# به نظافت جسم و لباس بویژه موی سر توجه داشت.
# قبل از غذا دست ها را می شست، بعد از غذا نیز آنها را می شست.
# اگر غذایی از حد نیاز زیاد می آمد آن را هرگز دور نمی ریخت.
# در حضور دیگران به تنهایی چیزی نمی خورد.
# بسیار بردبار و شکیبا بود.
# کارگری را که به مبلغ معین اجیر می کرد، در پایان افزون بر مزدش به او عطا می کرد.
# با همگان با رأفت و خوشرویی روبرو می شد.
# بسیار فروتن بود.
# به فقرا و بیچارگان بسیار می بخشید و آن را برای خود پس انداز می دانست.
منبع: آستان قدس رضوی