به گزارش روابط عمومی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه علوم پزشکی کرمان، در اولین روز از ماه محرم الحرام در مراسم قرائت زیارت عاشورا و ذکر مصیبت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) که با رعایت دستورالعمل های بهداشتی و در جوار مزار مطهر شهدای دانشگاه علوم پزشکی کرمان برگزار گردید، حجت الاسلام و المسلمین دکتر عارفی، مسئول دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه در سخنرانی کوتاه خود بیاناتی را فرمودند که به شرح ذیل می باشد:
بسم الله الرحمن الرحیم
قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم: ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه
حلول ماه حزن و اندوه، مصیبت عظمای اهل بیت عصمت و طهارت و شهادت دردانه خداوند و رسولش حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) و یاران باوفایش بالاخص قمر بنی هاشم (علیه السلام) بر همه شما تسلیت باد.
تشیع مذهبی است که مکتب ساز است و همه چیز را در خود دارد، شایستگی یک مکتب توسعه یافته و به روز را برای همه زمانها در خودش دارد که این مزیت را در هیچ مذهبی، دینی، مللی نمیتوانید پیدا کنید.
این فربگی مذهب تشیع زائیده دو اصل است: یکی اصل امید به آینده روشن که متصور بر امامت امام حی و زنده است و دیگری هم بحث در میدان بودن، آماده شهادت بودن که همان شهادت محوری است.
در اصل امید به آینده و منتظر بودن برای یک منتظر که صالح است برای قیام و عدل جهانی، برای رسیدن به این آینده روشن و عدل الهی جهانی امیدها همه آماده و به روز است، هیچکس از وضعیت فعلی خودش ناامید نیست و آینده را آینده خوبی می بیند، برای رسیدن به آینده لازم است که در میدان آماده باشد و برای این آمادگی خطرها و دشمن هاست و این امری طبیعی است که نیازمند اصل از خودگذشتگی و ایثار است که آن هم در مکتب امام حسین (علیه الصلاه و السلام) است، لذا شما در دنیا می بینید کشورهایی که از نظر قدرت نظامی و قدرت سیاسی در جوامع بین المللی خیلی قوی تر از ایران هستند مثل چین، روسیه و ژاپن اما دنیای غرب از آنها احساس خطر جدی نمی کند.
دنیای غرب منظورمان فقط چند کشور غربی نیست مثلا آمریکا یا اروپایی ها بلکه آنهایی که تمدن غرب را قبول دارند که شامل اسرائیلی ها هم می شود، همچنین این احساس خطر از مذاهب دیگر مسلمان ها هم نمی باشد، اما دشمن اصلی خودشان را ایران، مردم محور مقاومت، مثل یمن، عراق، سوریه و لبنان می دانند. دلیل عدم نگرانی آنها از غیر اینها این است که آنها مکتب ساز نیستند، قدرتمند هستند و دهها برابر ما هم نیروی نظامی و وسائل نظامی مدرن دارند اما چون مکتب ساز، انسان ساز و تمدن ساز نیستند لذا برایشان خطری ندارد، خطر اول را در بیانات خصوصی خود ایران و محور مقاومت معرفی می کنند، درست هم می گویند. کشوری مثل عربستان سعودی که هفت هشت کشور را همراه خودش کرده است با پیشرفته ترین سلاح های روز که آمریکایی ها و اروپایی ها در اختیارش گذاشته اند با یک کشور پابرهنه و گرسنه و فقیری مثل یمن درگیر شده است و شب و روز بمب روی سر آنها می ریزد اما وامانده شده است و شکست می خورد، دلیلش چیست؟
دلیلش این است که انسان در میدان ندارد، وسایل جنگی دارد اما آدم ندارد، یعنی مکتب شان آدم ساز نیست، انسان ساز نیست و رکن موفقیت انسان سازی است که در میدان باشد لذا در مکتب تشیع حاج قاسم سلیمانی تربیت می شود، ابو مهدی المهندس تربیت می شود اما در مکاتب آنها چی؟ انسان هایی تربیت نخواهد شد.
مدرن ترین سلاح ها را هم داشته باشند اما توان استفاده از آنها را نخواهند داشت زیرا عشق به شهادت ندارند، چون آینده ی روشنی را جستجو نمی کنند، امید به آینده ندارند، این مکتب که مکتب امام حسین (علیه السلام) است همه چیز دارد، همه الگوها را دارد برای پیرها، جوان ها، بچه ها، دخترها، زنها، پسرها، برای همه الگو دارد از حضرت علی اصغر (علیه السلام) تا حضرت رقیه، حضرت زینب، ام کلثوم، سکینه (سلام الله علیهن)، و حضرت علی اکبر (علیه السلام) از آنطرف حبیب بن مظاهر، قاسم بن الحسن تا خود امام حسین (علیه السلام) و حضرت اباالفضل (علیه السلام) و اینها الگوهای متفاوتی برای بشریت هستند اما مهم در این مکتب میزان عیار و اخلاص کار است و شما هم اگر در همین اول محرم می خواهید استفاده کنید از دریای بیکران اهل بیت عصمت و طهارت، راهش این است که عیارهایتان را خالص کنید، امام حسین (علیه السلام) خالص بود که جهانی شد، نگوییم زمان امام حسین(علیه السلام) چون پسر پیغمبر (صلی الله علیه وآله وسلم) بود و امام بود. نه! در زمان خودمان قاسم سلیمانی بچه ی دهات جهانی شد، دلها را تکان داد چون عیار اخلاصش بالا بود، در کارهای معرفتی تان، کارهای ماه محرمتان خالص باشد، اگر اسپند دود می کنید برای خدا باشد، اگر می نشینید و گوش می دهید برای خدا باشد، اگر دارید کاری را انجام می دهید برای رقابت، خودنمایی این و آن نباشد، فقط برای خدا باشد، اگر برای خدا شد ماندگار است، حسین (علیه السلام) برای خدا کار کرد و ماندگار شد، او همه چیزش را برای خدا داد و خداوند هرچه به او بدهد کم است و خداوند بی نهایت دارد.
در انتها نیز ذکر مصیبتی از حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام)، اسارت و شهادت فرزندان و یاران خوانده شد.